ഡിജിറ്റൽ ഹൃദയമിടിപ്പ് തിരഞ്ഞുകൊണ്ട്

 ചെറിയൊരു ചില്ലുചതുരത്തിന്റെ വെളിച്ചം 

ഈറൻ ചുവരിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്നു.

മുകളിലെ അപ്പാർട്ട്മെന്റിൽ സമയം പുലർച്ചെ 3:14.

കാപ്പി തണുത്തുറഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു,

റേഡിയേറ്റർ അതിന്റെ ലോഹമയമായ, 

ക്രമരഹിതമായ താളം മൂളുന്നു.

മൂന്ന് നിലകൾക്ക് താഴെ, ചുവപ്പ് വെളിച്ചത്തിൽ 

വാഹനം നിറുത്തിയിട്ടിരിക്കുന്ന ഏകാകിയായ 

ഒരു ഡെലിവറി ഡ്രൈവർ

ജനലുകളുടെ മഞ്ഞച്ചതുരങ്ങളിലേക്ക് നോക്കുന്നു,

അടുക്കിവെച്ച നിശബ്ദതകൾ കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച 

ഒരു നഗരത്തെ അവൻ അവിടെ കാണുന്നു.

നമ്മളിപ്പോൾ കത്തുകൾ എഴുതാറില്ല.

മൈലുകളോളം നീളുന്ന ഓപ്റ്റിക്കൽ ഫൈബറുകളിലൂടെ 

നമ്മൾ തെളിഞ്ഞ പിക്സലുകൾ എറിഞ്ഞുവിടുന്നു,

മറുതലയ്ക്കൽ ആ ബൈനറി അക്കങ്ങൾ 

മാനുഷികമായ ചൂടായി മാറും എന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ.

പരിചയമുള്ളൊരു പേരിന് അരികിൽ ഒരു പച്ചപ്പൊട്ട് മിന്നിമറയുന്നു—

ഡിജിറ്റൽ കടലിലെ ഒരു ചെറിയ വെളിച്ചമാടം—

അതിനുശേഷം ഒച്ചയില്ലാതെ അത് മാഞ്ഞുപോകുന്നു.

മുറി വീണ്ടും അതിന്റെ പഴയ നിശബ്ദതയിലേക്ക് മടങ്ങുന്നു.

ചുവർഘടികാരം തടിത്തറയിലേക്ക് 

ചെമ്പുനാണയങ്ങളെന്നപോലെ 

സെക്കൻഡുകളെ വീഴ്ത്തുന്നു.

കിലുക്കം. കിലുക്കം.

മറന്നുപോയ കടലാസുകൾ മഞ്ഞനിറമായി, 

ക്ഷമയോടെ, വായിക്കപ്പെടാതെ കിടക്കുന്ന

പുസ്തകത്തട്ടിന് താഴെയുള്ള 

നിഴലുകളിലേക്ക് അത് ഉരുണ്ടുപോകുന്നു.

തെരുവിന് അപ്പുറത്ത്, ചാറ്റൽമഴയിൽ 

ALL-NIGHT DINER എന്ന നിയോൺ ബോർഡ് മൂളുന്നു.

N, I അക്ഷരങ്ങൾ മിന്നിമറഞ്ഞ് അണഞ്ഞുപോകുന്നു,

നനഞ്ഞ പാതയിൽ പ്രകാശമാനമായ, 

നീല നിറത്തിന്റെ ഒരു കറ ബാക്കിവെച്ചുകൊണ്ട്.

ഒരു മഞ്ഞ ടാക്സി മഞ്ഞുമൂടിയ വഴിയിലൂടെ പാഞ്ഞുപോകുന്നു,

അതിന്റെ ടയറുകൾ ടാറിട്ട റോഡിൽ 

നനഞ്ഞ പട്ടുതുണി കീറുന്നതുപോലെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കുന്നു.

അയക്കാത്ത സന്ദേശങ്ങളുടെ പ്രേതങ്ങളുമായി ഞാൻ ഇരിക്കുന്നു,

കഴ്സറിന്റെ സ്പന്ദനം നോക്കിക്കൊണ്ട്—

ഒരു ഡിജിറ്റൽ ഹൃദയമിടിപ്പ്, സ്ഥിരവും വികാരരഹിതവുമായ ഒന്ന്.

ഓട്ടോ-കംപ്ലീറ്റ് ചെയ്യപ്പെടാത്ത ഒരു വാക്കിനായി,

അൽഗോരിതങ്ങളാൽ മിനുക്കപ്പെടാത്ത 

ചിന്തയ്ക്കായി അത് കാത്തിരിക്കുന്നു.

ദൂരെ, ഉയർന്നുനിൽക്കുന്ന പാളത്തിലൂടെ 

ആദ്യത്തെ പ്രഭാത ട്രെയിൻ മൂളിക്കൊണ്ട് കടന്നുപോകുന്നു,

കനത്ത ഇരുമ്പ് തണുത്ത സ്റ്റീലിൽ ഉരസുന്നു.

അത് പുലർച്ചെയെഴുന്നേറ്റ ജോലിത്തിരക്കുകളെയും 

ഭാരമേറിയ കൺപോളകളെയും ചുമക്കുന്നു,

വിളറിയ ചാരനിറമുള്ള പ്രഭാതത്തിലേക്ക് 

ആളുകൾ ചുവടുവെയ്ക്കുന്നു,

തങ്ങളുടേതായ സ്വകാര്യമായ, എഴുതപ്പെടാത്ത 

ആകാശങ്ങളും പേറിക്കൊണ്ട്.

ഈ ചട്ടക്കൂടിൽ ശേഖരിക്കപ്പെട്ട കഷണങ്ങളാണ് നമ്മളെല്ലാം.

നമ്മൾ തണുത്ത ചില്ലിലേക്ക് വിരലുകൾ അമർത്തുന്നു,

ഒരു ഹൃദയമിടിപ്പ് തിരഞ്ഞുകൊണ്ട്,

നിശബ്ദമായി മിന്നിമറയുന്ന ഈ ഇരുട്ടിനെ

നമ്മുടെ വീട് എന്ന് വിളിക്കുന്നു.